In december is onze lieve witte beer Mélo overleden. Zo'n lieve zachtaardige grote lobbes die net 5,5 jaar oud is te verliezen aan botkanker.Het doet nog steeds veel pijn. Er gaat geen dag voorbij of wij hebben het wel over hem.
Noa redt zich aardig. Af en toe op de heide als ze richting een vennetje rent staat ze aan de kant stil en kijkt achterom waar Mélo blijft. Maar helaas...
Gelukkig gaan we regelmatig met Gerdie en haar Pyr Famke lopen en dan is Noa weer in haar element.
We zitten er nu toch wel aan te denken om er weer een hond bij te nemen.
Beide zijn we wel geïnteresseerd in een Leonberger.
Na lang zoeken op internet kwamen we uit bij een fokker die mij wel aansprak. Zondags tijdens de wandeling op de hei kwamen wij bij toeval een Leonberger tegen. Deze hond hebben we al een aantal keren eerder gezien van pup af aan. Terwijl wij gezellig aan het praten zijn met die mensen vraagt mijn man bij welke fokker zij de hond vandaan hebben.
En ja hoor... Het blijkt degene te zijn die ik op het oog had. Na een leuk gesprek en veel info te hebben ontvangen over de fokker nemen we afscheid en lopen we verder.
De daarop volgende vrije dagen dit was rond de kerst / oud en nieuw komen we Quincy ( de leonberger) vaker tegen.
Ik blijf de fokker haar site volgen en midden februari zie ik dat er honden zijn gedekt.
Gisteren 6 maart zijn we wezen kennismaken. Wat voor beide partijen goed is zij zien wie wij zijn en kunnen kijken of ze ons geschikt vinden en andersom.
Vlak voor vertrek wordt ons verteld dat we in aanmerking kunnen komen voor een pup.
Nu is het wachten tot half maart wanneer beide teven zijn uitgeteld. En dan maar hopen dat er reutjes tussen zitten.
Onderweg naar huis voelen we ons heel dubbel. Je bent blij dat je in aanmerking kom voor een pup
en aan de andere kant denk je weer aan Mélo.
Thuis gekomen worden we helemaal afgesnuffeld door Noa.
Noa redt zich aardig. Af en toe op de heide als ze richting een vennetje rent staat ze aan de kant stil en kijkt achterom waar Mélo blijft. Maar helaas...
Gelukkig gaan we regelmatig met Gerdie en haar Pyr Famke lopen en dan is Noa weer in haar element.
We zitten er nu toch wel aan te denken om er weer een hond bij te nemen.
Beide zijn we wel geïnteresseerd in een Leonberger.
Na lang zoeken op internet kwamen we uit bij een fokker die mij wel aansprak. Zondags tijdens de wandeling op de hei kwamen wij bij toeval een Leonberger tegen. Deze hond hebben we al een aantal keren eerder gezien van pup af aan. Terwijl wij gezellig aan het praten zijn met die mensen vraagt mijn man bij welke fokker zij de hond vandaan hebben.
En ja hoor... Het blijkt degene te zijn die ik op het oog had. Na een leuk gesprek en veel info te hebben ontvangen over de fokker nemen we afscheid en lopen we verder.
De daarop volgende vrije dagen dit was rond de kerst / oud en nieuw komen we Quincy ( de leonberger) vaker tegen.
Ik blijf de fokker haar site volgen en midden februari zie ik dat er honden zijn gedekt.
Gisteren 6 maart zijn we wezen kennismaken. Wat voor beide partijen goed is zij zien wie wij zijn en kunnen kijken of ze ons geschikt vinden en andersom.
Vlak voor vertrek wordt ons verteld dat we in aanmerking kunnen komen voor een pup.
Nu is het wachten tot half maart wanneer beide teven zijn uitgeteld. En dan maar hopen dat er reutjes tussen zitten.
Onderweg naar huis voelen we ons heel dubbel. Je bent blij dat je in aanmerking kom voor een pup
en aan de andere kant denk je weer aan Mélo.
Thuis gekomen worden we helemaal afgesnuffeld door Noa.
